Przejeżdżając przez Nowy Sad nie sposób nie zauważyć białego marmurowego budynku najstarszego serbskiego teatru. Podczas 120 sezonu Teatr Narodowy po raz pierwszy otrzymał własną siedzibę. Budynek oddano do użytku 28 marca 1981 roku. Dzień otwarcia budynku jest również Narodowym Dniem Teatru Serbskiego, kiedy to ocenia się poprzedni sezon, a najlepsze osiągnięcia indywidualne i zespołowe są nagradzane. Budynek zajmuje obszar ponad 20 000 metrów kwadratowych, mieszcząc Operę (z chórem i orkiestrą), zespoły teatralny i baletowy. W nowej siedzibie Teatru znajdują się cztery sceny: „Jovana Djordevica”, „Pera Dobrinovica”, Scena Kameralna i „Hinterbina”. Wszystkie warsztaty, z wyjątkiem warsztatu wytwarzającego ciężkie elementy dekoracji, znajdują się w nowej siedzibie. W Serbskim Teatrze Narodowym pracuje około 600 osób - w pionach artystycznym, technicznym i administracyjnym.

Dramat, opera, balet

Autor w poszukiwaniu reżysera czy reżyser w poszukiwaniu autora - oto jest pytanie. Przychylamy się do twierdzenia, że zespół dramatyczny teatru takiego jak Serbski Teatr Narodowy, jest zobligowany w kwestii repertuaru, by w każdym sezonie spełniać następujące wymagania: proponować produkcje oparte na sztukach będących częścią światowej spuścizny dramatycznej, by wystawiać klasykę krajową, by prezentować współczesną sztukę zagraniczną i krajową. Co więcej, zobowiązani jesteśmy do poszukiwań młodych reżyserów, którzy zaproponują sztukę wystawianą w oparciu o przejrzysty plan. Jednocześnie nie tylko planujemy, ale również staramy się tworzyć dobry teatr i wyróżniające się produkcje pod względem reżyserii i gry aktorskiej.
W repertuarze Serbskiego teatru Narodowego znajdują się pozycje klasyczne, poprzez neoklasyczne do współczesnych, Rama tego repertuaru tworzona jest w odpowiedzi na oczekiwania najbardziej zróżnicowane publiczności - od koneserów i miłośników sztuki baletowej do młodszych pokoleń, które dopiero stać się mają zapalonymi widzami.
Repertuar Serbskiego Teatru Narodowego został skonstruowany w odpowiedzi na następujące wymagania: by zaspokoić najbardziej wyrafinowane gusta widzów, by w nowe produkcje zaangażować jak najwięcej dobrych solistów, by wydobyć cały potencjał orkiestry i chóru, a przede wszystkim by wystawiać te tytuły operowe, których na serbskich scenach nie widziano od dawna lub wcale.